Για τον Γλαύκο, που πέθανε νέος
ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ αρ. 1
Του Αν. Στάμου
Ὁ Γλαῦκος πέθανε νέος καὶ ἔγραψαν τοῦτον τὸν ἐπικήδειο στίχο:
ΨΥΧΗΝ ΕΠ’ ΑΚΜΑΙΩ ΣΩΜΑΤΙ ΓΛΑΥΚΟΣ
… ΚΕΡΑΣΑΣ ΚΡΕΙΤΟΝΑ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΝ
… ΦΑΙΝΕΙ ΘΕΟΙΣ ΦΑΕΣΙΜΒΡΟΤΑ(1) ΔΗΟΥΣ(2)
… ΔΕΚΑΤΩ Δ’ ΗΛΘΕ ΠΡΟΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ
ΑΝΕΥ ΜΑΚΑΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΟΥ ΜΟΝΟΝ ΕΙΝΑΙ
… ΘΑΝΑΤΟΝ ΘΝΗΤΟΙΣ ΟΥ ΚΑΚΟΝ ΑΛΛ’ ΑΓΑΘΟΝ
Καὶ ἐπειδὴ τὰ (ἀρχαῖα) Ἑλληνικὰ (δὲν) εἶναι “νεκρὴ γλῶσσα” (κατὰ Κριαρᾶν), ἰδοὺ Λεξιλόγιον ποὺ μιλᾶμε καὶ σήμερα:
Ψυχή, ἀκμαῖο σῶμα, κερνῶ, σωφροσύνη, φαίνω, θεός, δέκατος, ἦλθε, πρὸς ἀθανάτους, ἄνευ, μακάριος, μυστήριον, θάνατος, θνητός, κακό, αγαθό…
(1) ΦΑΕΣΙΜΒΡΟΤΟΣ, αὐτὸς ποὺ δίνει Φῶς στοὺς βροτοὺς (ἀνθρώπους).
(2) ΔΗΩ, ἡ Δήμητρα.
Καταλαβαίνετε ἀπὸ τὶ (πόσες ρίζες) μᾶς ἔχουν ΑΠΟΚΟΨΕΙ;
ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ: ΕΛΕΥΣΙΝΑ, ΓΛΑΥΚΟΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ, ΨΥΧΗ, ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ΜΥΣΤΗΡΙΟ, ΔΗΩ, ΔΗΜΗΤΡΑ, ΚΡΙΑΡΑΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΣΤΑΜΟΥ, ΕΠΙΓΡΑΦΗ, ΕΛΕΥΣΙΣ